tag:blogger.com,1999:blog-63138642011-04-21T12:01:52.641-07:00dastanha story of one citizenKavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1122444725909765202005-07-26T23:05:00.000-07:002005-07-26T23:20:39.030-07:00روز مادر فردا روز مادر است، يعني اگر درست بگويم الآن حدود نيم ساعت است كه روز مادر شروع شده، امير با سميه آن اتاق كز كرده اند و نشسته اند، ديس انگر كنار دستم است و آكواريوم اين طرفم، آبش چقدر كم شده، سه ماهي مي شود كه آبش عوض نشده، سه ماه پيش پر آب بود. امير CD داريوش گذاشته. يعني فردا براي مامان بايد چي بخرم؟سه ساعت پيش هر سه عمويم باهم و يك دفعه به ديدنمان آمدند، عمو حسين يك پلاستيك انگور دستش Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1120430194042702232005-07-03T15:34:00.000-07:002005-07-03T15:36:34.046-07:00امروز همه اش به تو فکر کردم، عزيزم تو برايم حتي مثل «بلدژور» بونوئل هم نيستي!Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1111564031032992272005-03-22T23:43:00.000-08:002005-03-24T06:03:41.043-08:00برای عيد تصميم گرفتم يک فيلم بسازم، با حداقل امکانات. این بود که دو روزه يک فيلمنامه سر هم کردم، متن زير شروع اين فيلمنامه استWANTEDصفحه کامپيوتر- (ساعت 5 بعد از ظهر)صفحه مونيتور کامپيوتري که به اينترنت وصل است همه تصوير را پوشانده: نشانگر موس صفحه Messenger ياهو را باز مي کند و ID و Password در جاي مخصوصشان تايپ مي شوند. Messenger کانکت مي شود و به تبع آن پنجره آفلاينها هم باز مي شود. آفلاينها Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1108745227777572142005-02-18T08:44:00.000-08:002005-02-18T08:53:07.230-08:00دهه اول محرمآن سال ديگر نمي خواستم بروم هيات، خسته شده بودم، آخر که چي ده شب پشت سر هم بزني توي سر و کله خودت و مدام يک سري داستانهاي تکراري را در قالب چند شعر مزخرف و يک سري حرفهاي اغراق شده و بعضا دروغ بشنوي؟ هيات بي هيات، مي خواستم بدانم مردم چه مي کنند، همانهايي که توي کوچه و خيابان منتظر مي مانند تا دسته اي رد شود و آنها تماشا کنند.شب اول محرم: رفتم توي ميدان محل پيش بچه ها. تصميم گرفتم آن Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1099735989007268372004-11-06T01:55:00.000-08:002004-11-06T02:20:42.460-08:00اين داستان را به درخواست نویسنده وبلاگ صفر مطلق اينجا مي گذارم. فال قهوه فنجون برعکس رو از رو نعلبکی برداشت و با دقت نگاه کرد . پوزخندی زد و گفت :(( وای چه خبره ، آخه این چه افکاریه که تو داری دختر ...)) و همینطور که فنجون رو ماهرانه لای انگشتای تپلش می چرخوند، ادامه داد :(( سخت نگیر دختر جون ، زندگی به خدا اونقدرام که تو فکر میکنی سخت نیست ، خود منم که همسن تو بودم ...)) با خودم فکر کردم Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1098134594862823462004-10-18T14:09:00.000-07:002004-10-18T14:33:46.703-07:00به من چي مي رسه؟ داخلي – اتاق اول اتاقي با چهار ديوار که در هر ديوار يک در وجود دارد (اتاق چهار در دارد)، دو در صرفا ورودي است و دو در فقط خروجي. اتاق خالي از دکور است و فضاي آن لخت است. رنگ ديوارها سفيد است. در وسط اتاق يک صندلي قرار دارد و روي يکي از ديوارها يک تابلوي نقاشي نصب شده است (نقاشي با نشاطي از يک کلبه چوبي زيبا در وسط جنگل) يکي از ديوارها کمد ديواري قفسه مانندي دارد که داخل آن يک Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1097759228718152752004-10-14T06:04:00.000-07:002004-10-14T06:17:37.646-07:00تویی که ...!چند وقتي است که شبها زود مي خوابم. هر شب از توي کمد فيلمهايم که يک متري از تختم فاصله دارد، صداي خش خشي مي آيد، بعد تو در کمد را باز مي کني و بيرون مي آيي، در همان لحظه آهنگ Dance me to the end of love پخش مي شود. بالهاي کوچيک روي شانه هايت هست، لباست هم سفيد و نوراني، تاپ خيلي نازي به تن داري، آستين حلقه اي. موهايت به طرز شهوت آوري بلند و مشکي است، چشمانت براق و دلرباست و لبهايت، Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1085312030300777522004-05-23T04:31:00.000-07:002004-05-23T04:44:27.290-07:00رويای تلخ اولين بار بود که آنجا را می ديدم ولی اصلا احساس غريبی نمي کردم، انگار سالهاست که آنجا را می شناختم، دو اتاق دوازده متری در امتداد هم که راهروی باريکی کنارشان قرار داشت. اتاق اول تقريبا خالی بود، ولی گوشه اتاق دوم مثل هميشه رختخواب پهن و بلندی چيده شده بود، کمد چوبی هم کنارش. کف هر دو فرشهای دست باف قرمزی انداخته شده بود که از فرط کهنگی به سختی می شد تفاوتش را با موکت فهميد. بوی Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1081702619954545332004-04-11T09:56:00.000-07:002004-04-13T03:22:44.826-07:00 چکمه لاستيکي (بازنويسی) صبح جمعه بود، از شب قبل خونه دايي اسد بوديم، با پسر دايي ها که جور مي شديم تا صبح بيدار مي مونديم و وقتمون رو به چرت و پرت گفتن و فيلم ديدن مي گذرونديم. يکي دو ساعتي مي شد خوابمون برده بود که صداي زنگ در حياط اومد، کسي خواب ناز صبح جمعه رو ول نمي کرد، همه خودمونو زده بوده بوديم به کوچه علي چپ، انگار نه انگار کسي پشت دره، بالاخره زندايي رفت در رو باز کرد. دايي ممد Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1079936142748114262004-03-21T22:15:00.000-08:002004-03-24T23:28:13.263-08:00شانس بازنویسی شده هيچي، سلامتي ..... بي خيال شدم ديگه، قيد رياضي فيزيک شيمي رو زدم ..... نميدونم به خدا، اميدم به عمومي هاست... گوشي را به دست ديگرش ميدهد و ادامه ميدهد: ... فک کنم با اين وض ده هزار هم نشم ..... آره لامصب عين خر خونده ..... نه خواهر ما شانس نداريم ..... نگاهش به کتابهاي روي هم چيده شده کنار اتاق مي افتد: ... اوهوم ..... لب و لوچه شو عين ميمون کرد گفت: «بابام گفته آسي جونKavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1079851662355367462004-03-20T22:47:00.000-08:002004-03-20T23:03:38.296-08:00من اميدوارم چقدر کار درپيش دارم. مي خواهم خانه ام را عوض کنم و به محله اي جديد بروم. مي خواهم سفر کنم. مي خواهم داستانهاي تازه بنويسم. شهرهايي هست که مي خواهم ببينم (دست کم فکرش را بکنم) صداهايي هست که مي خواهم بشنوم، عطرها، مزه ها، رنگهايي که مي خواهم کشف کنم. دلم مي خواهد بزرگ شدن بچه هايم را به خاطر بسپارم و پيري خودم را جشن بگيرم. روي تمام زمين هاي جهان خانه کنم و زير تمام آسمانهاي عالم Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1078603621256628262004-03-06T12:07:00.000-08:002004-03-21T22:18:01.983-08:00شانس تلفن زنگ ميزند و زهرا گوشي را بر ميدارد: زهرا: بله! ..... سلام، خوبــي؟ ..... هيچي، سلامتي ..... بي خيال شدم ديگه، قيد رياضي فيزيک شيمي رو زدم ..... نميدونم به خدا، فقط اميدم به عمومي هاست. فک کنم با اين وضعيت ده هزار هم نشم ..... آره لامصبف عين خر خونده ..... نه خواهر ما شانس نداريم ..... اوهوم ..... با اشوه ميبگفت: «بابام گفته آسيه جون، اگه دانشگاه قبول شي يه خط موبايل برات ميخرم»! ، Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1075541117698062822004-01-31T01:25:00.000-08:002004-02-03T23:14:32.860-08:00زنبور وقتي سر و کله ش پيدا مي شد، گنده لاتاي مدرسه هم خودشونو جمع و جور مي کردن، آخه مديرمون بر عکس ناظم مدرسه خداي جذبه بود. فک کنم 40 ساليش ميشد ولي سرش حتي يه دونه موي سفيد هم نداشت، رنگ پوست بعضي از جاهاي صورتش روشن تر بود، دستاش هم همينطور، بچه ها مي گفتن اثرات جبهه است. دستاش خيلي يقر بود، هيچ تناسبي با بقيه بدنش نداشت. وقتي حرف ميزد کلمه ها رو پر ميگفت، "ر"ها رو بدون استثنا با تشديد مي Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1074118238553270682004-01-14T14:10:00.000-08:002004-01-14T14:12:30.543-08:00گزارش يک دعوا چراغ قرمز ميشود، چهرراه گلوبندک طبق معمول شلوغ است، اولين ماشيني که سر چهارراه ترمز ميکند پيکان سفيد رنگ علي است که انگار همين الآن از کارواش بيرون آمده، راننده درشت اندام با يک کاپشن خلباني سبزش رنگ تقريبا يک چهارم فضاي داخل اتومبيل را اشغال کرده. ماشينها از دور کم کم به سر چهارراه ميرسند و اطراف پيکان را پر مي کنند. دست علي به سمت ضبط ماشين ميرود که يک دفعه ماشين به همراه شنيده Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1073819622005767402004-01-11T03:13:00.000-08:002004-01-11T03:14:02.740-08:00- ميدوني - نه .... چي رو؟ - با يکي از بچه ها ديروز داشتم حرف ميزدم، ميگفت ديگه قاطي کرده، گفتم: "براي چي؟" - خب ... چي گفت؟ - ميگفت: "از درون داغونم، هيچ چيزم به هم نميخوره، خودم هم موندم چرا اينجوريم" - خب! - آره، ميگفت: "يه وقتايي که با خدا خلوت ميکنم خيلي حال ميکنم، يه جوراي خاصيه. خودت ميدوني که؟ اونم به جاش يه وقتايي تو اوجKavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1073819508468545492004-01-11T03:11:00.000-08:002004-01-11T03:12:09.226-08:00«خدا کند اگر روانکاوي را شروع کنم، طرف اينقدر بصيرت داشته باشد که يک دکتر متخصص پوست را هم براي اين جلسات دعوت کند، يک دکتر متخصص پوست دست. تمام دستم پر از لکه هاييست که بر اثر تماس با بعضي افراد پيدا شده. مثلا يک بار وقتي فرني خيلي کوچک بود و با کالسکه به پارک برده بودمش، دستم را روي کرکهاي نرم فرق سرش گذاشتم و کمي بيش از حد معمول آنجا نگه داشتم. يک بار ديگر هم اين موضوع با زويي توي سينما تکرار Kavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6313864.post-1073819095436567632004-01-11T03:04:00.000-08:002004-01-11T03:10:46.620-08:00 چکمه لاستيکي صبح جمعه بود، از شب قبل خونه دايي اسد بوديم، با پسر دايي ها هم که جور ميشيم تا صبح بيداريم و چرت و پرت ميگيم و ميخنديم. يکي دو ساعتي ميشد خوابمون برده بود که صداي زنگ در حياط اومد، ولي کي خواب ناز صبح جمعه رو ول ميکنه؟ همه خودمونو زده بوده بوديم به خواب، انگار نه انگار کسي پشت دره، مدام زنگ زده ميشد تا اينکه زندايي رفت و درو باز کرد. دايي ممد بود، اومده بود دنبال من و آرش، وليKavehhttp://www.blogger.com/profile/09345877095334128595noreply@blogger.com